بسم الله الرحمن الرحیم

اما پس آنانی که بیشتر به جای نگرانی از برای خویشتن بودن؛ به فکر خلق و آخرت و دنیای خلق افتادند، اینان نیز گرفتار گمراهی گشتند که هیچ چیز از آخرت خویشتن مهم تر نیست چونانکه علی بن ابیطالب علیه السلام فرمود اگر می خواستم شما را به فریبی هدایت می نمودم؛ ولیکن بر آخرت خویش می ترسم ....
و از حضرت امام خمینی نیز این چنین نقل بسیار است که سفارشات اکید داشتند که از برای خدا کار کنید و برای خدا و به دنبال نتیجه نباشید!
نکند که عبد نتیجه گردیم و به دنبال این باشیم که فلانی را به اخلاق مزین کنیم و از خویشتن خود باز بمانیم که حتی اگر بر فرض فلانی هدایت شد؛ باز برای خودش شده است، نه برای تو و البته احادیثی که در زمینه هدایت افراد آمده است، اگه بدان نحو باشد که فهم کرده ام، از برای اولیای الهی است که خودشان در مسیر الی الله حرکت می کنند و مسیر خود را از برای هدایت دیگران کج نمی نمایند که هدایت دیگران درحالی که تو مسیر خود را کج نموده ای؛ امر ممکنی نیست و اگر هم حاصل شود بفرض، تو را سود نبخشد ...
اما آنکس که به دنبال رضای الهی حرکت کند و بر خویشتن بیش از هر امری نگران باشد، خداوند او را در جایگاهی که بایسته اوست؛ قرار خواهد داد...
پس لااقل تا زمانی که مطمئن نیستی که راهت الهی است؛ به دنبال نشان دادن راه به دیگران نباش! البته این فهم من است تا کنون...
و از تجربه برای انسان عاقل حاصل شود که راهش به سوی حق تبارک و تعالی است یا به سمت ارضای شهوتهای نفسانی ...
که اعوذ بالله ان اکون من الجاهلین