بسم الله الرحمن الرحیم

ان المنافقین یخادعون الله و هو خادعهم و اذا قاموا الی الصلوه قاموا کسالی یراءون الناس و لا یذکرون الله الا قلیلا (۱۴۲)
مذبذبین بین ذلک لا الی هؤلاء  و لا الی هؤلاء و من یضلل الله فلن تجد له سبیلا (۱۴۳)

همانا منافقان با خدا نیرنگ می کنند در حالی که او با آنها نیرنگ می کند، و هنگامی که به نماز می ایستند از روی کسالت‌اند برای ریا در برابر مردم و الله را یاد نمی کنند به جز اندکی.
دودل و مرددند، نه بسوی مؤمنان یکدل می روند و به به جانب کافران، و هر کس را که خدا گمراه کند، پس هرگز برایش راهی نخواهی یافت.

.... نمی دانم چه شده که دیگر دردی نیست که منافق گونه زیستن ادامه دهیم ؟ نه اهل الله باشیم و نه آنچنان قدرتی که غیر او را یکسره پذیرا باشیم ... به زندگی روزمره خود عادت نموده ایم و به هرآنچه که از احکام دین که ما را خوش آید تن می دهیم و آنچه را باب زندگی با دیگران و خواست دیگران نباشد انجام نمی دهیم! که این از امهات جهل است که اولاْ درنیافتی آنچه از احکام دین بر تو واجب گردیده، پس همگی اش از ملزومات زنده بودن و حیات توست و چگونه تو ممکن می دانی که تنفس نکنی بخاطر اینکه دیگران را خوش نیاید ؟ و چگونه غذا نمی خوری در حالی که از ضعف به احتضار افتاده ای بخاطر اینکه دیگران به سخره می گیرند تو را ؟ در این حال آیا آنها را جاهل نمی پنداری و غذایت را نمی خوری ؟
ای انسان عجول، تو را چه شده که تمام زندگی خویش را به اتکاء دیگران می گذرانی و از خویش هیچ قدرت تصمیم گیری نداری و به تنهایی راه به جایی نمی بری و اگر اندکی تو را به حال خود واگذارند نمی دانی چه می کنی ؟
نماز می خوانی؛ چون همه به سمت نماز می روند ؟ ...
پس بترس از روزی که سپاه حق در برابر باطل بایستد که آن روز حال تو معلوم نیست ... و کنون نیز همینگونه است ولیکن چشم ما را رؤیت آن نیست (کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا)