زياده خواهی و کمال طلبی، اصل آفرينش انسان

با اندکی تلاش در وجود خودمان در می يابيم که هرگز به چيزهای محدود، قانع شدنی نيستيم. « زياده خواهی » از اين باب همراه ذات انسانی است چراکه او همواره کمال طلب است و اينکه فرق انسان و حيوان با تفکر در همين خلاصه می شود. همواره نوع بشر اينگونه بوده و خواهد بود که تا به چيز دلخواه خود و مورد آرزوی خود نرسيده، برای آن بسيار خود را به آب و آتش زده، اما به محض رسيدن به آن ناگاه عطشش فروکش کرده؛ حرکات و سکنات قبلی خود را برای رسيدن بدان محبوب « محدود » فراموش کرده و اکنون محبوب « محدود » ديگری چشمش را گرفته! و باز تکرار همين ماجرا.
سئوال اينجاست که اولاْ آيا اصل زياده طلبی اشکال دارد و انسان نبايد بدان سمت و سو حرکت کند ؟ و دوماْ اينکه زياده طلبی تا جايی مناسب است که برای انسان ضرری پيش نيايد ؟ و سوماْ اينکه آيا بهتر نيست قانع باشيم به آنچه داريم ؟  که امثال اين را بسيار ديده ايم و نمونه فراوان. و شايد کلام مولا علی بن ابيطالب - عليه افضل صلوات المصلين - که عابدان را به سه گونه احرار، بازرگانان و اسيران بيان نمود، علاوه بر جنبه ثوابی و معنوی آن؛ اين تفکر نيز باشد! چه اينکه بسياری به اين دليل زياده طلبی نمی کنند که آن را به ضرر خويش می بينند! عده ای زياده طلبی نمی کنند چون بدان چه داشته و دارند قانع اند و همين را می خواستند و در حقيقت، حقيقت خويش فراموش کرده اند اما دسته ای ديگر!
قبل پذيرش سخن فوق بايد بيشتر تفکر کنيم که زياده طلبی در هر حيطه ای! حتی مادی آن، از خريد يک دوچرخه ساده تا گرانترين و فاخرترين اتومبيل درست است يا نه ؟ به بيان ديگر اين خواست درونی من که مرا به سمت آن « در ظاهر » بهتر و زيباتر و بزرگتر سرعت می دهد، حسی است باطل يا حق ؟
با رجوع به فطرت خويش، اين را به وضوح خواهيم يافت که با رسيدن به هر آنچه در کودکی آرزويش را داشته ايم، برای اندک مدتی ما را شاد نگاه داشته! و با « حدس » اينکه بهتر از اين که من دارم، چيز ديگری هم هست، مرا بدين وسوسه کرده و شادی گذشته را غم و اوقاتم را تلخ ! سئوال اينجاست!
اگر نياز من انسان، چيزی باشد؛ آيا ممکن است که از آن « دلزده » شوم و آن برايم « تکراری » ؟ پس تفکری بيشتر بايد! که نياز من چه چيزهايی است! انسانی که هنوز دانشمندان در عظمت خلقت مادی او سخن ها رانده اند .... براستی من چه نياز هايی دارم ؟
« و فی الارض آيات للموقنين * و فی انفسکم افلا تبصرون  »
« و در زمين، نشانه هايی است برای اهل يقين؛ و در نفوس و جانهای شما! آيا با چشم بصيرت نمی نگريد ؟ » ذاريات ۲۰ و ۲۱