بسم الله الرحمن الرحیم

چه بسیار تجربیاتی که الان در حال سپری کردن آنها هستیم بدون آنکه از بهره‌های احساسی آنها باخبر باشیم و بعد از سپری شدن زمان و عبور از آنها با دیدن صحنه‌ای یا شنیدن داستانی افسوس خوریم که چه فرصت‌هایی را از دست داده‌ایم.

می‌توان اینطور گفت که در اصل ما در جهلی مرکب زیست می‌کنیم. افق دیدها محدود است و پیشینه‌های ذهنی (محیط - خانواده - اجتماع) تعیین کننده این خطوط محدودیت هستند. البته از خلاقیت در شکستن این محدودیت‌ها نباید غافل شد ولیکن این خلاقه‌ها نیز نمی‌تواند از یک یا حداکثر چندبعد بیش برود.

پس سئوال اینجا مطرح می‌شود راه برون‌رفت از این جهل مرکب چیست ؟

 

یا دلیل المتحیرین