بسم الله الرحمن الرحیم

انسانی زمانی دست به مقایسه خویش با دیگری می‌زند که از جای‌گاه فعلی خود راضی نباشد و این حاصل تردیدی در شخصیت-موقعیت است.

انسان‌هایی که طبع بلند دارند به ناخودآگاه به مقایسه خویش با توانمندی‌های افراد بزرگتر و موفق‌تر از خود می‌پردازند - البته مقایسه‌ای که برون‌داد آن حرکت به سمت افزایش توانمندی‌ها، مهارت‌ها و دانش است.

و دیگرانی که روحیه‌ای ضعیف‌تر دارند با خودآگاهی مقایسه می‌کنند و بهره‌شان از این مقایسه، افسردگی و یاس است. 

سفر که در اسلام بسیار توصیه شده، شاید پرده‌ای از این معنای ناخودآگاه باشد.

اعتماد به خویشتن از این باب که با لطف الهی راهی خواهم یافت (انی مهاجر الی ربی) و تلاش مستمر در این مسیر، خود پیشرانِ گرفتن الگوهای مناسب از موقعیت-شخصیت‌های پر افتخار و کشفِ سبک زندگی‌هایی است که پیش از آن ندیده‌ایم.

شناختِ توانمندی‌های انسانی و انگیزه حرکت و باورِ امکان‌پذیر بودن آن، حاصل مقایسه بلندنظرانه بودهای فعلی من-دیگری است.

اللهم صل علی محمد و آل محمد