بسم الله الرحمن الرحیم

تا به حال شده در گسستن پیوندی؛ احسان کنی و سختی را آسان نمایی، پلی شوی برای عبور بارها و لحظه‌ای نشود که تو را با کلامی، سکوتی یا رفتاری برنجانند ؟

چه طعم گسی است در آن لحظه! چه می‌کنی ؟ با خود عهد می‌کنی دیگر قدم از قدم برنداری ؟ بی‌تفاوتی پیشه کنی‌ ؟‌... 

یا اندیشه می‌کنی! در احسانِ حضرت حق به تو و ناسپاسی‌های پرتکرار و ملالت‌انگیزِ لحظه‌های زندگی‌ات ؟ با خود زمزمه کن « هل جزاء الاحسان الا الحسان » (رحمن - ۶۰)  و ببین که خداوند مهربان که حلیم علیم است چگونه بر تو می‌بخشاید و هوای رحمتش دریغ نمی‌کند با همه عصیان‌ها و بی‌تفاوتی‌ها و کج خُلقی‌هایت ...

اگر فهم کردی این معنا را شکر خدای گوی که سیدهانی عاجز از درک این کلام :

اَلْحَمْدُ للهِ الَّذی اَدْعوُهُ فَیجیبُنی وَ اِنْ کُنْتُ بَطیـئاً حینَ یدْعوُنی

ستایش خدایی را که می‌خوانمش و او پاسخم دهد و اگرچه وقتی می‌خواندم به‌کندی به درگاهش روم

وَالْحَمْدُ للهِ الَّذی اَسْئَلُهُ فَیعْطینی وَاِنْ کُنْتُ بَخیلاً حینَ یسْتَقْرِضُنی

و ستایش خدایی را که می‌خواهم از او و به من عطا می‌کند و اگرچه در هنگامی که او از من چیزی قرض خواهد من بخل کنم

وَالْحَمْدُ للهِ الَّذی اُنادیهِ کُلَّما شِئْتُ لِحاجَتی وَاَخْلوُ بِهِ حَیثُ شِئْتُ

و ستایش خدایی را که هرگاه برای حاجتی بخواهم او را ندا کنم و هر زمان بخواهم برای

لِسِرِّی بِغَیرِ شَفیـع فَیقْضی لی حاجَتی اَلْحَمْدُللهِِ الَّذی لا اَدْعُو غَیرَهُ

راز و نیاز بدون واسطه با او خلوت کنم و او حاجتم را برآورد.

دعای امام سجاد که به ابوحمزه ثمالی تعلیم دادند.