بسم الله الرحمن الرحیم

یا خیر شاکر و مشکور

می‌گوید چون در محضر خویش تو را بار داد، شُکرِ حضورت را طلبِ مقامِ بهتر دان و از کنون خویش راضی مباش...

چون زبان حال می‌خواهد به شُکرِ حال نجوا کند، با خود سخن کن که کریمی که چنین با من نموده، چرا بهتر از این نخواهم ؟ پس شکر کن این‌گونه که خدایا بهتر از این مرا گردان...

و شاید بدین طریق، سکونِ ایستادن در وضعِ خوش که خود عامل مهمی‌ در از دست دادن آن است  به حرکت پویا تبدیل شود انشاءالله ...

و فراموش نکن که « حالِ خوش »، « همه چیز » نیست! و چه بسا برای رشد باید « بدحال » بود که ما فرورفتگان در حجاب ظلمانی دنیا کجا و آن‌ها که فرشتگان بشارت به آزادی از خوف و حزنشان می‌دهند کجا ...

إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّـهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلَائِکَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِی کُنتُمْ تُوعَدُونَ ﴿٣٠

بی تردید کسانی که گفتند: پروردگار ما خداست؛ سپس [در میدان عمل بر این حقیقت] استقامت ورزیدند، فرشتگان بر آنان نازل می شوند [و می گویند:] مترسید و اندوهگین نباشید و شما را به بهشتی که وعده می دادند، بشارت باد.  (سوره مبارکه فصلت - آیه 30)

اللهم صل علی محمد و آل محمد