شارح جنود عقل و جهل گويد :

پس از آنکه دل را برای ذکر خدا و قرآن شریف مهیا نمود، آیات توحید و اذکار شریفه توحید و تنزیه را با حضور قلب و حالت طهارت، تلقین قلب کند؛ به این معنی که قلب را چون طفلی فرض کند که زبان ندارد و می خواهد او را به زبان آورد، چنانچه آنجا یک کلمه را تکرار کند و به دهان طفل گذارد تا او یاد گیرد، همینطور کلمه توحید را با طمأنینه و حضور قلب، باید انسان تلقین قلب کند و به قلب بخواند تا زبان قلب باز شود.
و اگر وقتی چون أواخر شب یا بین الطلوعین، بعد از فرضیه صبح برای این کار اختصاص دهد خیلی بهتر است.

جنود عقل و جهل, صفحه 106