بسم الله الرحمن الرحیم

آن چنان هم غریب نیست که عرفه به قربان می رسد، شناخت خویش، جهان هستی، ارتباط خویش با جهان؛ سر انجامش قرب و نزدیکی است.

این قرب و نزدیکی، دارایی ها را به قربانگاه می برد تا خلع کند انسان متأله را از آن چه که گمان می کند به او نزدیک ترند تا معبود.

یکپارچگی وجود اگر چه از نگاه مردمان شهرها پنهان است، به خوبی برای اهل نظر هویداست ...

ابراهیم خلیل الرحمان علیه آلاف التحیه و السلام، بر شناخت اصرار دارد تا آنجا که صرفاً به اعتقاد منطقی/ذهنی خود بسنده نمی کند و « لیطمئن قلبی » از پروردگارش می خواهد ... (بقره - 260)

چنین عرفانی است که چنان قربانی را به مسلخ می برد...

وَکَذَٰلِکَ نُرِ‌ی إِبْرَ‌اهِیمَ مَلَکُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْ‌ضِ وَلِیَکُونَ مِنَ الْمُوقِنِینَ ﴿الأنعام: ٧۵﴾

و بدین‌سان ملکوت آسمانها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم تا از اصحاب یقین گردد (۷۵)