امام صادق علیه‌السلام می‌فرماید : لقمان به پسرش گفت :

هرگاه با گروهی مسافرت کردی درباره کار خود و آنان بیشتر با آنان مشورت کن. بسیار به رویشان لبخند بزن. از توشه‌ات به ایشان ببخش. دعوتشان را بپذیر. به یاری آنان بشتاب. سکوت طولانی، نماز بسیار و سخاوتمندی را پیشه خود ساز. به حق گواهشان باش. با بیان رأی و نظر هنگام مشورت با تو برایشان بکوش. پیش از تحقیق و اندیشه، نظر قطعی نده. مشورت را پس از نشست و برخاست و خواب و خوراک و نماز و در حالی که فکر و حکمت خود را به کار گرفتی پاسخ ده، زیرا کسی که به طور کامل خیرخواهی نکند خدا رأی را از او سلب می‌کند و امانت را باز می‌ستاند. هرگاه دیدی همسفران می‌روند با ایشان برو. هرگاه دیدی کار می‌کنند با آنان کار کن. هرگاه صدقه و قرضی دادند تو هم شریک آنان شو. از کسی که از تو بزرگ‌تر است حرف‌شنوی داشته باش. هرگاه به تو فرمانی دادند و از تو چیزی خواستند اجابت کن و مخالفت نکن، چرا که « نه » گفتن درماندگی و پستی است.

هرگاه در راه سرگردان شدید، فرود آیید. هرگاه در مقصد تردید کردید توقف کنید و همفکری و مشورت کنید....

مفاتیح الحیاة، آیت الله جوادی آملی، ص 189