به نام خدا

به بزرگی آسمان‌هایی که کهکشان‌ها را در بر گرفته‌اند...
به تاریکی شب‌هایی که می‌گذرند تا طلوع صبحی که وعده‌ی ظهور همرنگی و یکتایی دهد...
به لحظاتی که غم با چاقوی مستش در بی‌هوشی تو، رگ شادابی‌ات را هدف می‌گیرد...
به خِرَدی که تو را به منزلتی رساند که فهم کنی هیچی...
به بادها و طوفان‌ها که برای بیدار کردنِ تو عجله دارند...
به ایمان‌هایی که فرو می‌ریزند تا قدرتمندتر ساخته شوند... به قبض‌هایی که آمدند تا بسط‌ها داشته باشیم...
به تنگدستی‌هایی که غنای قناعت می‌آفرینند...
به انواری که بر چشمان‌ می‌تابند تا عادت کنیم به نور...
به انسان و معرفتش...

خدایا نجاتمان بخش از جهل... و استقماتمان بخش در دانش‌پژوهی...

اللهم صل علی محمد و آل محمد