به نام خدا

تصمیم، زمانی به عمل خواهد رسید و بر قطار استقامت سوار خواهد شد که انسان آن را بخواهد، نه اینکه برای گذشتن از بی کفایتی هایش تصمیمی بگیرد تا تصمیم خوب گرفتن را به خود نشان دهد!
تصمیم چه خوب و چه بد، زمانی گرفته می شود که انسان بتواند قله ای را ببیند، هنگامی که در مرداب جهل و گناه هستی و غبار تردید و شک همه اطراف تو را گرفته، تصمیم گرفتن ناممکن است و اینگونه آرزو می کنی کاش زودتر « بمیری » و یا « بگذار هرچه می خواهد بشود ».

حال که اگر بصیرت یافتی، می توانی با چشمانت از غبارها رد بشوی و با اتصال به عروه الوثقی ایمان، از مرداب رهایی یابی، هدفی را ببینی و به سمتش حرکت کنی …

حدیث عنوان بصری یکی از احادیث مهم است که فراز به فراز آن جملاتی عمیق در بر دارد و از آن جا که ایت الله قاضی آن را سفارش نموده، شکی در صحت آن نیست…

حضرت‌ فرمود: ای‌ أبا عبدالله‌! علم‌ به‌ آموختن‌ نیست‌. علم‌ فقط‌ نوری‌ است‌ كه‌ در دل‌ كسی‌ كه‌ خداوند تبارك‌ و تعالی‌ ارادة‌ هدایت‌ او را نموده‌ است‌ واقع‌ میشود. پس‌ اگر علم‌ میخواهی‌، باید در اوّلین‌ مرحله‌ در نزد خودت‌ حقیقت‌ عبودیّت‌ را بطلبی‌؛ و بواسطة‌ عمل‌ كردن‌ به‌ علم‌، طالب‌ علم‌ باشی‌؛ و از خداوند بپرسی‌ و استفهام‌ نمائی‌ تا خدایت‌ ترا جواب‌ دهد و بفهماند. گفتم‌: ای‌ شریف‌! گفت‌: بگو: ای‌ پدر بندة‌ خدا ( أبا عبدالله‌ )!

گفتم‌: ای‌ أبا عبدالله‌! حقیقت‌ عبودیّت‌ كدام‌ است‌؟ گفت‌: سه‌ چیز است‌:

1-اینكه‌ بندة‌ خدا برای‌ خودش‌ دربارة‌ آنچه‌ را كه‌ خدا به‌ وی‌ سپرده‌ است‌ مِلكیّتی‌ نبیند؛ چرا كه‌ بندگان‌ دارای‌ مِلك‌ نمی‌باشند، همة‌ اموال‌ را مال‌ خدا می‌بینند، و در آنجائیكه‌ خداوند ایشان‌ را امر نموده‌ است‌ كه‌ بنهند، میگذارند؛

2- و اینكه‌ بندة‌ خدا برای‌ خودش‌ مصلحت‌ اندیشی‌ و تدبیر نكند؛

3-و تمام‌ مشغولیّاتش‌ در آن‌ منحصر شود كه‌ خداوند او را بدان‌ امر نموده‌ است‌ و یا از آن‌ نهی‌ فرموده‌ است‌.

و گفتم‌: ای‌ أباعبدالله‌! به‌ من‌ سفارش‌ و توصیه‌ای‌ فرما!

گفت‌: من‌ تو را به‌ نُه‌ چیز وصیّت‌ و سفارش‌ می‌نمایم‌؛ زیرا كه‌ آنها سفارش‌ و وصیّت‌ من‌ است‌ به‌ اراده‌ كنندگان‌ و پویندگان‌ راه‌ خداوند تعالی‌. و از خداوند مسألت‌ می‌نمایم‌ تا ترا در عمل‌ به‌ آنها توفیق‌ مرحمت‌ فرماید.

سه‌ تا از آن‌ نُه‌ امر دربارة‌ تربیت‌ و تأدیب‌ نفس‌ است‌، و سه‌ تا از آنها در بارة‌ حلم‌ و بردباری‌ است‌، و سه‌ تا از آنها دربارة‌ علم‌ و دانش‌ است‌.

امّا آن‌ چیزهائی‌ كه‌ راجع‌ به‌ تأدیب‌ نفس‌ است‌ آنكه‌:

۱-مبادا چیزی‌ را بخوری‌ كه‌ بدان‌ اشتها نداری‌، چرا كه‌ در انسان‌ ایجاد حماقت‌ و نادانی‌ میكند؛

۲-و چیزی‌ مخور مگر آنگاه‌ كه‌ گرسنه‌ باشی‌؛ و چون‌ خواستی‌ چیزی‌ بخوری‌ از حلال‌ بخور و نام‌ خدا را ببر و به‌ خاطر آور حدیث‌ رسول‌ اكرم‌ صلّی‌ الله‌ علیه‌ و آله‌ را كه‌ فرمود:

هیچوقت‌ آدمی‌ ظرفی‌ را بدتر از شكمش‌ پر نكرده‌ است‌. بناءً علیهذا اگر بقدری‌ گرسنه‌ شد كه‌ ناچار از تناول‌ غذا گردید،

۳- پس‌ به‌ مقدار ثُلث‌ شكم‌ خود را برای‌ طعامش‌ بگذارد، و ثلث‌ آنرا برای‌ آبش‌، و ثلث‌ آنرا برای‌ نفَسش‌

و امّا آن‌ سه‌ چیزی‌ كه‌ راجع‌ به‌ بردباری‌ و صبر است‌:

۱- پس‌ كسیكه‌ به‌ تو بگوید: اگر یك‌ كلمه‌ بگوئی‌ ده‌ تا می‌شنوی‌ به‌ او بگو: اگر ده‌ كلمه‌ بگوئی‌ یكی‌ هم‌ نمی‌شنوی‌!

۲- و كسیكه‌ ترا شتم‌ و سبّ كند و ناسزا گوید، به‌ وی‌ بگو: اگر در آنچه‌ میگوئی‌ راست‌ میگوئی‌، من‌ از خدا میخواهم‌ تا از من‌ درگذرد؛ و اگر در آنچه‌ میگوئی‌ دروغ‌ میگوئی‌، پس‌ من‌ از خدا میخواهم‌ تا از تو درگذرد.

۳- و اگر كسی‌ تو را بیم‌ دهد كه‌ به‌ تو فحش‌ خواهم‌ داد و ناسزا خواهم‌ گفت‌، تو او را مژده‌ بده‌ كه‌ من‌ دربارة‌ تو خیرخواه‌ می‌باشم‌ و مراعات‌ تو را می‌نمایم

و امّا آن‌ سه‌ چیزی‌ كه‌ راجع‌ به‌ علم‌ است‌:

۱-پس‌، از علماء بپرس‌ آنچه‌ را كه‌ نمیدانی‌؛

۲- مبادا چیزی‌ را از آنها بپرسی‌ تا ایشان‌ را به‌ لغزش‌ افكنی‌ و برای‌ آزمایش‌ و امتحان‌ بپرسی‌.

۳- و مبادا كه‌ از روی‌ رأی‌ خودت‌ به‌ كاری‌ دست‌ زنی‌؛ و در جمیع‌ اموری‌ كه‌ راهی‌ به‌ احتیاط‌ و محافظت‌ از وقوع‌ در خلافِ امر داری‌ احتیاط‌ را پیشة‌ خود ساز. و از فتوی‌ دادن‌ بپرهیز همانطور كه‌ از شیر درنده‌ فرار میكنی‌؛ و گردن‌ خود را جِسر و پل‌ عبور برای‌ مردم‌ قرار نده‌.

--