بسم الله الرحمن الرحیم

 

به راستی که ایمان قلبی آن زمان رخ می‌دهد که از دانستن‌ها و فهمیدن‌ها به دیدن‌ها و تجربه‌ها برسیم.

تجربه تجربه‌نکرده‌ها و دیدن نادیدنی‌ها...

با خواندن‌ها یاد گرفتیم بفهمیم و از خویش نپرسیدیم که این خوانده شده چه‌طور در زندگی من به کار می‌آید، چه شکلی است، با من در چه ارتباطی است...

هرچه بیش‌تر به پیش می‌روم؛ اهمیت پرداختن به انسان را بیشتر می‌‌بینم...

حقیقتا می‌بینم که نامحدودی در من هست... در همه هست و آن را محدود می‌کنم، با تمام توانم!

بی‌نهایتی را نادیده می‌گیرم با عادت‌ها...

 

فقر، فیض و دعا ...

به راستی از چه به این جهان آورده شدیم؟

تنها آمدیم و تنها خواهیم رفت...

در فاصله این دو تنهایی... چیست؟

 

سبحان الله...

اللهم صل علی محمد و آل محمد