به نام خدا

هرچه از عمر بیشتر می گذرد، گناه انسان در دو بُعد افزایش می یابد. هم در سطح، و هم در عمق.
در کنار این مسئله بی تفاوتی به علم نیز در بُعد عمل به طاعات حضرت حق باعث کوتاهی می گردد.

کنار هم قرار گرفتن دو عامل فوق به مانند دو زنجیر بسیار قدرتمند، امکان هر گونه پروازی را از مرغ باغ ملکوت جان می ستانند.

دوری از قرآن و اهل بیت که قرینی برای دوری از خویشتن است، همنشین انسان می گردد.
احساس بی مشکلی مکر حضرت حق در باب استدراج و بدتر از آن املاء را شامل حال انسان می گرداند ...

خلاصه اینکه مرز گناه گاه به چنان جایی می رسد که انسان حتی جرأت بازگویی آن برای خویش را ندارد! چه برسد به بیان آن در لفافه در هر محیطی...
و گناه چنان رمقی از انسان می کشد و در پرتو آن روح را چنان می آزارد که حتی خوابهای پریشان نیز اعلام هشدار می کنند ...

والسلام.

پ.ن : تولد دختر یکی از دوستان عزیزم، ازدواج یکی دیگر از دوستان و عقد یکی دیگر از دوستان باز هم جزو خبرهای خوش سال نو است !
پ.ن ٢ : انتخابات ریاست جمهوری دهم در راه است... به امید حضور حداکثری مردم...