بسم الله الرحمن الرحیم
 
جهنم بی هدفی، از عرفات تا قربان
 
اگر انسان را به مثابه یک سرومکانیزم هدف جوی خلاق در نظر بگیریم (یا ایها الانسان انک کادح الی ربک کدحا،  اى انسان حقا که تو به سوى پروردگار خود بسختى در تلاشى - انشقاق، ۶) پس تمام هم و غم وی وصول به هدفی است که از برای آن خلق شده است (و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون، و جن و انس را نیافریدم جز براى آنکه مرا بپرستند. - ذاریات، ۵۶) و بنابر این هرگونه حرکتی از انسان خلاف چنین جهتی، این موجود را به سمتی ناشناخته رهنمون می سازد؛ مسیری که در جای جای آن نمادها برای هدایت وی به سمت هدف اصیلش روشن می گردند و گودال ها و چاله هایی برای تغییر زاویه دیدش ایجاد می شوند ... حال این انسان که قطعاْ چنان بزرگ است که نه تنهای خورشید و ستارگان بلکه افلاک برای وی خلق گردیده و مسخر او گردیده اند، با شناخت نیروی عظیم درونی خویش که همان هدف است می تواند بر قله آرزوهای خویش بایستد و آنچه را که می خواهد دریابد ...
پس هنگامه ای که هدف به معنی واقع کلمه نه بازیچه ای برای فخرفروشی به خویش که من هدف دارم، چه اینکه هدف در حقیقت آن گوهری است که انسان با آن می زیستد، نفس می کشد، عمر خود را در رسیدن به آن می گذراند و شکی در رسیدن به آن ندارد؛ اگر چنین هدفی به مانند ابراهیم خلیل علیه صلوات المصلین یافتن « رب » باشد و در پرتو آن هدایت خلق، عرفانی برایش حاصل می شود که « و کذلک نری ابراهیم ملکوت السموات و الارض ... » (و اینگونه ملکوت آسمانها و زمین را به ابراهیم نشان دادیم ...، انعام - ۷۵) یکی از نتایج چنین هدفگرایی محضی می باشد و در پس آن هزینه ای که این عبد مسلم خدا برای قربانی کردن فرزند خویش می نهد، نه از روی اجبار و اکراه؛ بل به میل کامل که این هدف، دلدار است و دل در دست اوست که رضایتش عالم امکان را به شوق می آورد ...
و شاید سر تمنای اهل بیت از حضرت حق از برای قبولی حتی یک عبادت چنین است ...
و حال آنکه ما گرفتاران ظلمت نفس، از برای هر عبادتی از خدای خود توقعی داریم و کسی را که چنین تفکری است چه سودی از توحید برده حال که هنوز درنیافته که همه عبادات اعم از واجبات و ترک محرمات جملگی صرفاْ نیاز خود انسانی است و از نیاز الهی منشا نمی گیرد که سبحان الله عما یصفون ...
پس در هر عملی که از انسان سر می زند شائبه شرک که انتظار است نمایان می شود ... و چنین عملی چه ترک محرم و یا انجام واجبی باشد را هیچ نیارزد، در مقابل آنی که سختی چنین عبادتی را به جان بخرد چون هدفی دارد پس او را به خوبی قدردانی خواهد شد ...
امید آنکه هدفمندی ما در مدار خویشتن به الوهیت برسد و انسان خلیفه الله جایگاه خویش در عالم هستی بیابد و تمنایی جز از حضرت حق نداشته باشد که کل عالم در سیطره حضرت حق است و انسان عابد، جهان در دستش...
پ.ن :‌ طولانی ترین شب سال، شب یافتن خویش باشد ... شبی که بلندای آن ردای افتادگی به یاد آورد و ستارگانش یادآور محبوبیت افول کنندگان برایمان ...